juni
28
2010
Ubuntu is an ancient African word meaning ‘humanity to others’. It also means ‘I am what I am because of who we all are’.
Clay Shirky gives a great TED talk about how the recent developments which are enabling people to spend much of their free time on good things that benefit society as a whole.
One difference with the online content of the previous decade, currently people want to spend more of their free time to contribute to society, or maybe better said, have now more possibilities to do this. The amount of motivation people have to spend their free time generously on society should not be underestimated. He illustrates this by a piece of research in which people were more likely to show up in time – not because of a financial pressure – but because they felt a social pressure to avoid people waiting for them. A more visible prove that people simply want to do good to society can be seen by the huge amounts of (opensource) software currently developed for free, often made in the free time of people.
Clay Shirky talks about Ushahidi.com as an example where people create content not for the benefit and enjoyment of people from their community, but for the benefit of the society. I really like the idea behind the platform which enables easy summarizing of send data (even by SMS, see the example where it has been used to display stock outs of drugs in our neighbouring countries). It makes me automatically starts to brainstorm about possible opportunities to use it here in Tanzania.
Another comparable initiatives are Ubuntu and Wikipedia, two other pieces of software I am a great fan of: not made for profit, not made their own participants, but to society as a whole.
Doesn’t it make you wonder how you can also contribute to society? Think also out of the box; not only by programming or doing other useful things online or in the real world. Be creative and think not about what you ought to do, but what you would really like to do! I am really wondering what your ideas about it are.
Ubuntu speaks particularly about the fact that you can’t exist as a human being in isolation. It speaks about our interconnectedness. You can’t be human all by yourself, and when you have this quality – Ubuntu – you are known for your generosity.
Archbishop Desmond Tutu
You can view Clay’s talk online, of course free of charge, at www.TED.com:
mei
14
2010
Vlak voor onze vakantie heb ik met onze co-assistenten nog een wandeling naar Digodigo gemaakt. In Digodigo zit onze dependance kliniek. Met de auto doe je hier een uur over omdat je dan om een bergketen heen moet rijden. Maar de mlinzi van het ziekenhuis, Rifini, kende een weg tussen de bergen door waardoor het nog maar 22 km was in plaats van de gebruikelijke 65 km met de auto. Ik had een GPS-logger meegenomen, dus later kon ik makkelijk een kaartje van de door ons afgelegde route maken:
We vertrokken om acht uur ‘s ochtends en die ochtend hingen de wolken laag zodat we letterlijk in de wolken aan het lopen waren.
Het werd een mooie wandeling, tussen de heuvels en door het bos. In de dalen kruisten we regelmatig wat riviertjes, maar aangezien het niet recent had geregend konden we makkelijk van steen tot steen springend aan de overkant komen.
Op een gegeven moment kwamen we vlak voor Samunge langs een bron waaruit warm water stroomde. De plek waar het warmere bronwater het riviertje instroomde was echter gebarricadeerd. Onze student Bram zag in de barricade alleen een stapel omgevallen stukken boom en banjerde er vrolijk omheen. Dat dat niet de bedoeling was kwamen we snel achter want al heel snel kwam er een groepje Watemi krijgers aangesneld. Langzaam werd het ons duidelijk dat het een soort heilige plek was voor de Watemi waar alleen mannelijke Watemi’s mogen komen. Rifini suste de boel gelukkig snel en we konden weer snel onze weg vervolgen naar Digodigo.
Rifini bij de heilige warmwaterbron
Hoe dichter bij Digodigo hoe meer en meer je in het gebied van de Watemi komt. De Watemi zijn in tegenstelling tot de pastoralistische Maasai, agrariërs en al snel liepen we dus door de prachtige bonenvelden, over paadjes die niet veel breder waren dan twee schoenen naast elkaar.
We kwamen verschillende keren door een paar kleine nederzettinkjes. Onbekend met toeristen of andere blanken kregen we daar natuurlijk veel gestaar naar ons en konden we het groeten in de Kitembe taal oefenen.
Net na zonsondergang kwamen we na acht uur lopen aan in Digodigo waar we snel een guesthouse vonden en op zoek konden gaan naar wat te eten (het gebruikelijke rijst met geitenvlees natuurlijk, maar dat smaakt best goed als je enorme honger hebt).
De volgende ochtend (twee blaren op twee stramme benen rijker) gingen we natuurlijk nog even naar onze dependance kliniek gegaan om even te buurten. Maar helaas was dat nog maar kort want de Daladal naar Wasso wilde al vroeg weg en die konden we niet missen want er gaat er meestal maar een per dag.
Al met al was het een geweldige wandeling; zulke tochten gaan we zeker missen wanneer we weer terug zijn in Nederland!
Enige woorden verklaard
Mlinzi: een beveiliger
Watemi: de eigenlijke naam van de Sonjo mensen
Kitembe: taal van de Watemi
Daladala: auto’s die het lokale openbaar vervoer verzorgen (je begrijpt het: met dubbel zoveel mensen erin als je zou veronderstellen.
Massai of Masai zijn trouwens veelgemaakte spelfouten van Maasai
mei
10
2010
Het blijft me verassen hoe Tanzanianen in elkaar zitten als het de zorg om kinderen betreft. Als ze ouder dan 3 jaar zijn, worden ze vaak voor een paar jaar naar familie of vrienden gebracht omdat de moeder bijvoorbeeld een tweede kindje krijgt of wil gaan studeren. Maar als het kinderen van jonger dan 3 maanden betreft, dan zijn de Tanzanianen enorm beschermend over hun kroost. En frappant genoeg ook minstens zo beschermend over de kroost van een ander. En of dat dan wel of niet familie is, vriend of onbekende, dat maakt niet uit. Dus ook mijn daden als moeder van Marnix worden openlijk bekeken, bediscussieerd en becommentarieerd.
Het is een bewolkte dag, een graad of 24, en ik loop een rondje met Quinten aan de hand en Marnix in m’n armen. Ik kom een schoonmaakster uit het ziekenhuis tegen. Ze vraagt hoe het met mijn kinderen gaat en ik vraag hoe het met haar en haar kinderen gaat. Het gaat gelukkig goed met iedereen. Maar dan zegt ze al snel op bestraffende toon dat het koud is en vraagt ze waar het mutsje van Marnix is. Als ik zeg dat het niet koud is, dan probeert ze er alleen maar meer te verzekeren dat het zeer zeker wel erg koud is en dat Marnix echt een mutsje nodig heeft. Ik weet ondertussen dat er niets is dat Tanzanianen ervan kan overtuigen dat kou zeer zeldzaam is in Wasso en dat kou eigenlijk alleen voorkomt in de winderige maand augustus. Maar om het gesprek toch in 
niet al te vijandige sfeer te laten eindigen laat ik de schoonmaakster met haar hand voelen dat Marnix het echt niet koud heeft. Maar ik wordt met een meewarige blik aangekeken: het maakt niet uit wat je me nu laat voelen, dit is een klein kindje en het staat onomwonden vast dat die op z’n minst een mutsje nodig heeft!
Dat kleine kinderen meer dan enkel een mutsje nodig zouden hebben zien we hier dagelijks. Het komt vaak voor dat op warme dagen (dus boven de 25 graden) we hier kinderen zien in een dikke laag van een wintermuts en winterjas, twee dikke dekens en tenslotte een kanga waarmee ze op de rug vastgemaakt zijn.
Hiernaast zie je Quinten bijzonder genoeg met mutsje en lange mouwen. Maar Beatrice op de achtergrond heeft een muts, een winterjas, 3 dekens en (niet zichtbaar op de foto) een dikke draagdoek waarmee ze vastgemaakt wordt aan mama Onesmo!
Twee weken geleden was er in het dorp een korenfestival; er waren veel mensen op de been. Omdat de zon nogal ongenadig scheen, zat ik op het gras met Quinten en Marnix in de schaduw van een bus. Als er zoveel mensen zijn, voel je je als blanke sowieso al bekeken. Met twee kleine blanke kinderen is dat nog veel meer. Maar vooralsnog werd ik redelijk met rust gelaten (op alle starende ogen na dan). Maar opeens verscheen er 
een hoofd uit het raam van de bus vanwaar ik blijkbaar al een poosje werd gadegeslagen. De verontwaardiging van de man was blijkbaar zo gegroeid dat hij zelfs de sociaal verplichte begroetingen vergat. Hij deelde me letterlijk mee: "mama (zo wordt hier iedere moeder aangesproken), je moet een deken over je kind doen!!!" Nee, er werd me geen suggestie gedaan; het werd zelfs niet vriendelijk gevraagd; het werd me simpelweg bevolen! Ik schoot spontaan in de lach en zei maar even bot terug ‘nee, dat wil ik niet doen’. De verbazing was groot en de verontwaardiging nog groter. Mijn uitleg dat een Mzungu-kind (een kind van een blanke) geen dekens nodig heeft, werd argwanend aangehoord. Is het in Europa echt nog kouder dan in Wasso? Dat kan toch niet!
Toch bij elkaar genomen wordt ik aanzienlijk minder bekritiseerd dan met de geboorte van Quinten. Misschien dat dat deels komt doordat ik nu de taal meer meester ben en ik makkelijker van me af kan praten als er commentaar wordt geleverd. Maar ik denk dat het vooral komt omdat ze gezien hebben dat deze dwaze moeder blijkbaar wel Quinten heeft weten groot te brengen 
Wat nog wel hetzelfde is als eerder met Quinten, is de verbazing over de sling waarin ik Marnix op m’n buik draag. Zeker als Marnix hangerig is, is dat zijn favoriete plek en ligt hij heerlijk in de sling te slapen terwijl ik een wandelingetje maak. Maar een baby op je buik dragen, en dan ook nog horizontaal… zo’n Mzungu-moeder blijft toch erg raar.
Me Elsewhere
-
Flickr Photos
More Photos
