Christian, Mariska & Kids

Wandelen naar Digodigo

Vlak voor onze vakantie heb ik met onze co-assistenten nog een wandeling naar Digodigo gemaakt. In Digodigo zit onze dependance kliniek. Met de auto doe je hier een uur over omdat je dan om een bergketen heen moet rijden. Maar de mlinzi van het ziekenhuis, Rifini, kende een weg tussen de bergen door waardoor het nog maar 22 km was in plaats van de gebruikelijke 65 km met de auto. Ik had een GPS-logger meegenomen, dus later kon ik makkelijk een kaartje van de door ons afgelegde route maken:

We vertrokken om acht uur ‘s ochtends en die ochtend hingen de wolken laag zodat we letterlijk in de wolken aan het lopen waren.

Het werd een mooie wandeling, tussen de heuvels en door het bos. In de dalen kruisten we regelmatig wat riviertjes, maar aangezien het niet recent had geregend konden we makkelijk van steen tot steen springend aan de overkant komen.

  

Op een gegeven moment kwamen we vlak voor Samunge langs een bron waaruit warm water stroomde. De plek waar het warmere bronwater het riviertje instroomde was echter gebarricadeerd. Onze student Bram zag in de barricade alleen een stapel omgevallen stukken boom en banjerde er vrolijk omheen. Dat dat niet de bedoeling was kwamen we snel achter want al heel snel kwam er een groepje Watemi krijgers aangesneld. Langzaam werd het ons duidelijk dat het een soort heilige plek was voor de Watemi waar alleen mannelijke Watemi’s mogen komen. Rifini suste de boel gelukkig snel en we konden weer snel onze weg vervolgen naar Digodigo.

Rifini bij de heilige warmwaterbron

Hoe dichter bij Digodigo hoe meer en meer je in het gebied van de Watemi komt. De Watemi zijn in tegenstelling tot de pastoralistische Maasai, agrariërs en al snel liepen we dus door de prachtige bonenvelden, over paadjes die niet veel breder waren dan twee schoenen naast elkaar.

We kwamen verschillende keren door een paar kleine nederzettinkjes. Onbekend met toeristen of andere blanken kregen we daar natuurlijk veel gestaar naar ons en konden we het groeten in de Kitembe taal oefenen.

 

Net na zonsondergang kwamen we na acht uur lopen aan in Digodigo waar we snel een guesthouse vonden en op zoek konden gaan naar wat te eten (het gebruikelijke rijst met geitenvlees natuurlijk, maar dat smaakt best goed als je enorme honger hebt).

De volgende ochtend (twee blaren op twee stramme benen rijker) gingen we natuurlijk nog even naar onze dependance kliniek gegaan om even te buurten. Maar helaas was dat nog maar kort want de Daladal naar Wasso wilde al vroeg weg en die konden we niet missen want er gaat er meestal maar een per dag.

Al met al was het een geweldige wandeling; zulke tochten gaan we zeker missen wanneer we weer terug zijn in Nederland!

 

Enige woorden verklaard

Mlinzi: een beveiliger

Watemi: de eigenlijke naam van de Sonjo mensen

Kitembe: taal van de Watemi

Daladala: auto’s die het lokale openbaar vervoer verzorgen (je begrijpt het: met dubbel zoveel mensen erin als je zou veronderstellen.

Massai of Masai zijn trouwens veelgemaakte spelfouten van Maasai