Christian, Mariska & Kids

In de afgelopen maanden hebben een grote groep Maasai-krijgers (morans) afscheid genomen van hun leven als moran. Het leven van een Maasai wordt ingedeeld in verschillende periodes. Na de periode als kind worden zowel jongens als meisjes rond hun 10e tot 15e levensjaar besneden. Voor de jongens betekent dat dat ze moran worden: een Maasai-krijger. Ze krijgen de verantwoordelijkheid voor het vee en worden geacht hun familie te beschermen. Het is een bijzonder leven als moran: in deze puberleeftijd krijgen ze onwijs veel vrijheid, mogen ze dagen op pad met de koeien, slapen ze buiten in de openlucht en moeten ze af en toe een gevecht voeren met wilde dieren die de koeien proberen aan te vallen.

Na een jaar of 7 worden deze jonge morans oudere morans. Ze mogen dan trouwen, maar houden nog wel hetzelfde takenpakket. Na nog eens 7 jaren worden deze oudere morans ‘elders’ en nemen ze afscheid van hun leven als moran. En om deze grote stap te markeren, wordt er een Manyatta gebouwd zoals je op de foto hierboven kunt zien. In een grote cirkel worden hutten gebouwd, éen voor elke moran met zijn gezin. In deze Manyatta waren er zoveel morans dat ze twee cirkels hebben gemaakt van bij elkaar meer dan 200 hutten!

De morans verhuizen met hun gezin voor een paar maanden naar de Manyatta. Tijdens deze maanden worden verschillende ceremonies en feesten gehouden en wij mochten daar een paar keer bij zijn. Het was indrukwekkend om zoveel morans bij elkaar te zien.  Ze waren beschilderd en er werd gedanst en gesprongen en samen met de vrouwen en kinderen werd er gezongen tijdens het dansen en springen. 

Voor mij was het soms wel lastig om alles te kunnen zien. Doordat ik rust moest houden in verband met wat problemen tijdens mijn zwangerschap, had ik een stoeltje meegenomen. Quinten kwam gezellig bij me zitten en ook Joel vond het wel gezellig bij mij, maar terwijl wij graag wilden kijken naar de Maasai, waren wijzelf een attractie voor de Maasai en werd ons zicht op de morans het grootste deel van de tijd belemmerd…

En ook toen Quinten een stukje alleen ging lopen, werd hij flink bekeken door alle Maasai.

Nadat de oudsten hebben besloten wanneer en waar er een Manyatta gebouwd moet worden, gaan de vrouwen aan de slag, zij bouwen de hutten voor hun mannen. Stokken en koeienpoep zijn de hoofdbestanddelen en om in de periode van de bouw de regen tegen te houden hebben ze grote stukken blauw plastic. Zo kun je op de bovenste foto zien dat de meeste hutten toen nog niet af waren.

Omdat de Manyatta voor minstens een paar maanden het ‘thuis’ wordt voor de morans, nemen veel morans hun vee en gezin mee. Zo wordt de Manyatta een tijdelijk groot dorp waarin alle dagelijkse bezigheden van de Maasai gewoon doorgaan. Vrouwen zorgen voor de kinderen, oude mannen drinken hun plaatselijk gebrouwen alcohol, de paar morans die als bewaker in het ziekenhuis werken zagen we gewoon op hun werk verschijnen.

Nadat alle feesten zijn geweest en de nodige ceremonies zijn uitgevoerd nadert het einde van de Manyatta. Zoals dat ook met het begin van de Manyatta was, bleef deze datum onbekend totdat de daadwerkelijke dag was aangebroken. Over het begin van de Manyatta was ons eerst verteld dat dit zou zijn in augustus 2009, maar uiteindelijk was de eerste ceremonie pas in januari 2010! Nu was ons op 3 april gezegd dat het einde van de Manyatta vermoedelijk op 4 april zou zijn en dat we daarvoor waren uitgenodigd. Maar omdat de tijd nog onbekend was en de datum nog niet helemaal vast stond, zouden we gebeld worden als het zover was (ook in Maasai-land groeien de mobiele-telefoon-masten als paddenstoelen op uit de grond). Zoals we al hadden verwacht werden we pas gebeld toen het al begonnen was, maar gelukkig kwamen we nog op tijd om het grootste deel van de afsluiting van de Manyatta mee te maken.

De dag voor het einde begonnen de Maasai al spullen op te ruimen. Hun beddengoed (lees: koeienhuid) werd op de rug samen met wat potten en pannen alvast weggebracht. 

Het leven in de Manyatta wordt afgesloten door alle hutten te verbranden. En omdat het zoveel hutten zijn, is dat nogal indrukwekkend om te zien.

 

Eerst wordt de koeienpoep deels verwijderd en het plastic opgeruimd. Daarna de vlam erin en proberen de hut om te trekken.

Het meeste werk bij dit verbranden wordt door de mannen gedaan, maar ook sommige vrouwen helpen.

 

De vlammen zien er indrukwekkend uit.

Na het verbranden vindt er een kleine volksverhuizing plaats. Sommigen Maasai wonen op een paar dagen lopen afstand en daarom kiezen velen ervoor om een plekje in de vrachtauto te veroveren.

 

Kleine blanke Maasai Marnix wordt gevoed tijdens de Manyatta-verbranding

Het einde van de tijd als moran zit erop, nu worden de morans ‘elders’: een veel rustiger leven waarin ze jongeren adviseren, een stem krijgen bij belangrijke beslissingen voor de Maasai-gemeenschap, en waarin het voor het eerst is toegestaan (en het is zelfs raar als je het niet doet) om alcohol te drinken. De jonge morans worden nu oudere morans en mogen vanaf nu een gezin stichten. Een nieuwe groep jongens zal in de loop van de komende jaren worden besneden en zij nemen de taak van de jongere morans over, zij staan nog aan het begin van het ruige leven als moran, een groot avontuur!

 

Halverwege Mariska’s zwangerschap dachten we dat Marnix veel te vroeg geboren zou worden, maar gelukkig bleek hij het nog wel even OK te vinden om nog even wat langer in mama’s buik te blijven. Vandaag was het met 39 weken toch tijd geworden voor de grote verhuizing: van mama’s buik naar papa’s handen.

‘s Ochtends vroeg begon Mariska met enige regelmaat wat weeën te krijgen, maar het viel toen nog wel mee. Ze vond het zelf wel prettig om nog wat in huis te rommelen als afleiding. Maar vanaf half een werd het toch wat te heftig: tijd om de dokter uit het ziekenhuis en de enige beschikbare dokter was papa zelf! Dus voor de tweede keer zou ik de eer krijgen om als vader ‘zelf de bevalling te doen’ – alhoewel ik alle krediet toch aan Mariska moet geven voor deze enorme prestatie.

Uiteindelijk om 22 minuten over vier middags (2:22 Nederlandse tijd) kwam Marnix op de wereld! Geweldig om je zoon dan eindelijk in je handen te hebben! Marnix deed het gelijk heel erg goed: gelijk willen drinken en ook al heel snel heel veel de oogjes open om rond te kijken.

Tijdens de bevalling was Quinten door onze hulp Donatila meegenomen om in het huis van de buren te spelen. Maar toen Mariska weer een klein beetje op was, was het toch erg leuk om Marnix aan zijn grote broer te kunnen voorstellen. Quinten vond het eigenlijk best wel leuk om een broertje te hebben. Jaloers was hij niet op Marnix; alleen op ons buurmeisje wanneer die Marnix op schoot heeft.

We hebben opnieuw een geboortekaartje gemaakt dat je zelf zult moeten uitprinten – dat gaat niet zo makkelijk op de Serengeti – maar dit maakt het natuurlijk alleen nog wat extra persoonlijk! De bovenste afbeelding is de buitenkant van het kaartje (achter- en voorkant) en de tweede is de binnenkant. Je kunt erop klikken voor een grotere weergave.

Je kunt deze pdf downloaden wanneer je hem op je eigen printer wilt afdrukken, of je kunt deze JPG-afbeelding downloaden als je hem bij een fotograaf wilt laten afdrukken. Vouw hem een keer over de lengte en een keer over de breedte en je hebt een prachtkaart. Kijk trouwens voor nog veel meer foto’s van Marnix en zijn familie op onze Flickr account!

Veel liefs van ons net uitgebreide gezinnetje!